برای تو و از تو نوشتن، سخت ترین کار است برای من.

حرفها و واژهها را هر چه جستجو میکنم هیچ کدام لیاقت و توانایی ندارند برای وصف تو و صد البته بیان حال من،

انگار خالیاند از هر چه حس و حال.

عین و شین و قاف، گر چه به ظاهر عشق میسازد اما کجا بیانگر حال من است نسبت به تو؟!

تولدت مبارک مهربانترین . . .

پن: خوشا به من که تویی در کنار من.

فراموش کردن، بر خلاف حفظ کردن، کاری ارادی نیست.
فراموشی خاطرات، اتفاقات و هر چیزی که به نحوی در حال و اکنون نباید در ذهن باشد، یقینا چیزی بیشتر از اراده ی ناتوان آدمی می طلبد.
پ ن: حفظ کردن و به خاطر سپردن فعلی «ارادی و اختیاری » برای انسان به شمار می رود.

در این ۲۰ سالی که اول مهر را تجربه کرده ام ، امسال با سال های دیگر فرق داشت.

آغاز اولین سال تدریس رسمی و جدی در اولین روز مدرسه.

تجربه ای خاص و متفاوت.

سابقه تدریس داشتم اما کوتاه و در کلاس های فوق برنامه، نه در یک سال تحصیلی و به عنوان معلم رسمیِ درس غیر رسمیِ بچه ها: نگارش، آن هم با بچه های انسانی!

این جاست که چون همیشه باید گفت:

#توفیق_معلمی_مستدام

#عاقبت_معلمی_بخیر

#خرق_عادت

خدایا! یقین دارم جز خودت، کسی از درون دل ها و صداقت نیت ها آگاه نیست،
می شود این بار "او" را هم آگاه کنی؟

قضیه به این راحتیها هم که فکر میکنی نیست.

خیلی پیچیدهتر از چیزیِ که به چشم میاد.

شاید فکر کنی یِ نگاه ساده، یِ شنیدن معمولی یا حتی یِ فکر کردن ساده است، اما ذهن و ناخودآگاه آدمیزاد، خیلی فعالتر و غیر قابل کنترلترِ.

مراقب ورودیهات باش، اگه دوست داری خروجیهای خوبی داشته باشی.

حواس پرتی گرفتهام انگار.

او هست. در کنارم، همیشه و هر جا.

و من مثل آن وقتها که عینک بر چشم دارم اما همه جا را به دنبال عینکم میگردم،

او را نمیبینم؛

و . . .

درک نمیکنم.

فرق است میان دانستن و باور داشتن؛
فرق است میان فهمیدن و اعتقاد داشتن؛
فرق است میان علم داشتن و عمل کردن؛
خداوندا قدرت عمل به باور و اعتقادمان عنایت کن.

کاش ذهن آدم قابلیت شیفت دیلیت داشت، وقتی هم که پاکش می کردی دیگه هیچ جوره نمی شد ریکاوریش کرد.
گاهی - به هر دلیلی - گذشته ها نباید باشن، یا بهتره نباشن.